15/11/2011
Είπα και εγώ να πάω στης Νατάσσας το σπίτι μετά τη δουλειά (αυτό είχαμε συνεννοηθεί, βόλευε καλύτερα όλες μας). Βραδιά Twilight είπαμε να κάνουμε, όλες μας φαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Τέλειωνε λοιπόν η ταινία (γύρω στις 19:00) και χτυπάει το κινητό: «Έλα μαμά…» κοκάλωσα! «Τι είναι παιδί μου;» ρωτάω γλυκά. «Γιατί άργησες;» ρωτάει ο Χάρης με παραπονεμένη φωνή που σου ραγίζει την καρδιά (και των γύρω μου επίσης που ακούν τη συνομιλία). «Δεν κοιμήθηκα και σε περίμενα», με ακόμα πιο λυπημένη φωνή, «πότε θα έρθεις;» συνεχίζει. «Σε λίγο αγάπη μου, θα φύγω σε λίγο» απαντάω. «Όχι σε λίγο, μαμά, ΤΩΡΑ να έρθεις!». «Ναι αγόρι μου, έρχομαι» και κλείνω το τηλέφωνο διερωτώντας τον εαυτό μου, να αγχωθώ ή όχι; «Φεύγω» λέω στα κορίτσια, «αφού τέλειωσε και η πρώτη ταινία, πάω στον γιό μου». Έφυγα, παίρνοντας ταξί για να είμαι όσο πιο γρήγορα σπίτι.
Φτάνοντας, μπαίνω μέσα, δεν ήταν εκεί. «Που είναι ο Χάρης;» ρωτάω. «Παίζει με την Ειρήνη στο κάτω σπίτι» παίρνω την απάντηση. Δηλαδή, δεν κλαίει, δεν οδύρεται; Και εγώ που τσακίστηκα να φύγω; Σαν να μη συμβαίνει τίποτα ο Χάρης, έπαιζε, ανέμελος, σαν να μην τον νοιάζει τίποτα άλλο εκτός από το παιχνίδι που του πάτησε η Ειρήνη. Τελικά, μήπως εγώ έχω το πρόβλημα;
20/11/2011
Θέατρο Θυμέλη στην Κυψέλη. Κυριακή πρωί, 10:45 είμαστε εκεί. Φτάνουμε στην ώρα μας και πιο πριν. Χαμός από παιδιά, γονείς και όλοι στην είσοδο του θεάτρου, χωρίς σειρά, ένα μπούγιο όλοι μαζί. Ευτυχώς στο βάθος υπάρχουν τραπέζια με καρέκλες για να περιμένουμε όσο ν' αρχίσει η παράσταση. Αναρωτιέμαι, που είναι η σκηνή; Βλέπω τα σκαλιά που έχει κάτσει ο Χάρης και καταλαβαίνω ότι είναι υπόγειο. "Χμ..." σκέφτομαι, για να δούμε... Εντωμεταξύ, καταλαβαίνω ότι τα πιο πολλά παιδιά είναι από το Αρσάκειο.. και πάλι αναρωτιέμαι: "Σχολείο, κυριακάτικα; Συνήθως έρχονται καθημερινές...". Αφήνουμε να μπουν τα παιδιά του Αρσακείου και μετά οι υπόλοιποι. Κατεβαίνουμε τα σκαλιά και μπαίνουμε σε ένα... υπόγειο! Μικρός (το οποίο δεν έχει και πολλή σημασία), αποπνικτικός χώρος και η πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό: "Αν γίνει κάτι εδώ μέσα, π.χ. μια φωτιά, ένας σεισμός, από που φεύγεις;" Τα καθίσματα άβολα, σειρές καθισμάτων, ενωμένες, λίγο καλύτερα από τσιμέντο. Ευτυχώς, η παράσταση άξιζε, η προσπάθεια των ηθοποιών πολύ καλή το οποίο και εξισορρόπησε την όλη αρνητική ατμόσφαιρα που είχε δημιουργηθεί πριν. Η αλήθεια είναι όμως, ότι ακόμα και να ξέρω ότι η παράσταση που παίζεται εκεί είναι πολύ καλή, δεν θα ξαναπάω!
